Cel 12: Odpowiedzialna konsumpcja i produkcja

Cel 12: Zapewnić wzorce zrównoważonej konsumpcji i produkcji

12.1 Wdrożyć dziesięcioletnie programy dotyczące zrównoważonej konsumpcji i produkcji dla wszystkich krajów, przy czym kraje rozwinięte powinny tym działaniom przewodzić, z uwzględnieniem stopnia rozwoju i możliwości krajów rozwijających się.12.2 Do 2030 roku zapewnić zrównoważone zarządzanie i efektywne zużycie zasobów naturalnych.

12.3 Do 2030 roku zmniejszyć o połowę globalną ilość marnowanej żywności per capita w sprzedaży detalicznej i konsumpcji, zmniejszyć straty żywnościowe w procesie produkcji i dystrybucji, w tym straty powstałe podczas zbiorów.

12.4 Do 2020 roku zapewnić stabilne i ekologiczne zarządzanie chemikaliami i wszystkimi odpadami podczas ich całego cyklu życia, w zgodzie z ustaleniami międzynarodowymi. Znacząco zmniejszyć poziom tych substancji w powietrzu, wodzie i glebie, tym samym minimalizując ich negatywny wpływ na zdrowie człowieka i środowisko.

12.5 Do 2030 roku istotnie obniżyć poziom generowania odpadów poprzez prewencję, redukcję, recykling i ponowne użycie.

12.6 Zachęcać przedsiębiorstwa, w szczególności te duże i międzynarodowe, do wdrażania praktyk w zakresie zrównoważonego rozwoju i uwzględniania informacji na ten temat w swoich cyklicznych raportach.

12.7 Promować praktyki w zakresie zrównoważonych zamówień publicznych, zgodne z polityką i priorytetami krajowymi.

12.8 Do 2030 roku zapewnić dostęp do istotnych informacji i podnieść świadomość wszystkich ludzi na całym świecie w zakresie zrównoważonego rozwoju i stylu życia w zgodzie z naturą.

12.a Wspierać kraje rozwijające się we wzmacnianiu ich zdolności naukowych i technologicznych dążących do utworzenia bardziej zrównoważonych wzorców konsumpcyjnych i produkcyjnych.

12.b Rozwijać i wdrażać narzędzia monitorujące wpływ zrównoważonego rozwoju na zrównoważoną turystykę tworzącą miejsca pracy oraz promującą lokalną kulturę i produkty.

12.c Zracjonalizować nieefektywne subwencje na paliwa kopalne, sprzyjające ich zbędnemu zużyciu, poprzez usunięcie nieprawidłowości rynkowych, zgodnie z uwarunkowaniami krajowymi, w tym poprzez restrukturyzację podatków i stopniowe wycofywanie szkodliwych dotacji tam, gdzie one występują, odnotowując ich wpływ na środowisko, w pełni biorąc pod uwagę specyficzne potrzeby i uwarunkowania krajów rozwijających się oraz minimalizować możliwy niekorzystny wpływ na ich rozwój, w sposób który chroni ubogie i narażone społeczności.

  • Głównym źródłem marnotrawstwa żywności w krajach UE są gospodarstwa domowe (53%), dalej przemysł: przetwórczy (19%), gastronomiczny (12%), produkcyjny (11%) i sektor handlowy (5%), jak wynika z raportu Recommendations and guidelines for a common European food waste policy framework opublikowanego w 2016 r. przez grupę projektową FUSIONS (Food Use for Social Innovation by Optimising Waste Prevention Strategies) wspieraną przez Komisję Europejską. W 28 krajach UE marnuje się rocznie ok. 88 mln ton żywności, co daje ok. 173 kg na mieszkańca.
  • Co czwarty Polak regularnie wyrzuca jedzenie, zaś wśród najczęściej wskazywanych przyczyn takiej praktyki znalazły się przegapienie terminu przydatności do spożycia (38%) i zbyt duże zakupy (15%), jak wynika z badania przeprowadzonego w 2016 r. przez CBOS przytoczonego w opracowaniu Federacji Polskich Banków Żywności.
  • Proces edukacji polskiego społeczeństwa w tym zakresie przybiera na sile, a aktywną rolę w nim pełni biznes. Przedsiębiorcy, przede wszystkim z branży spożywczej, otrzymują też gotowe narzędzia wspierające w skutecznym mierzeniu, monitorowaniu i raportowaniu strat żywności (wraz z jej niejadalnymi częściami usuniętymi z łańcucha dostaw) – jednym z nich jest Food Loss And Waste Accounting And Reporting Standard.
  • Marnotrawienie żywności ma też ogromne znaczenie dla środowiska. Według danych UN Food And Agriculture Organization powoduje ono ślad węglowy rzędu 4,4 GT CO2 rocznie w skali świata, co w odniesieniu do Europy daje 680 kg CO2 na mieszkańca. Według Greepeace skala marnowania żywności w Polsce – 9 mln ton rocznie, tj. 235 kg na mieszkańca – pociąga za sobą marnowanie wody w wysokości 1,72 mld m3 i powoduje emisję do atmosfery 22,77 mln ton CO2.
  • W Polsce w 2015 r. zebranych zostało 10 863,5 tys. ton odpadów komunalnych (wzrost o 5,2% w porównaniu z 2014 r.), co oznacza, że na jednego mieszkańca Polski przypadało średnio 283 kg odpadów. Większość odpadów komunalnych (81,8%) pochodzi z gospodarstw domowych; drugim, znaczącym źródłem pochodzenia odpadów jest handel, mały biznes, biura i instytucje (15,2%). Pozytywną tendencją jest przyrost poziomu odpadów zbieranych selektywnie – w 2015 r. było to 23,4% w porównaniu do 19,8% w 2014 r. Spośród całkowitej masy zebranych w 2015 r. odpadów komunalnych do odzysku przeznaczono 5 934,3 tys. ton (ok. 55% ). Około 2 866,9 tys. ton odpadów komunalnych przeznaczono do recyklingu (ok. 26%, były to zarówno odpady zebrane selektywnie, jak i wysortowane z odpadów zmieszanych). Prawie 1 317,7 tys. ton odpadów komunalnych (ok. 12%) przeznaczono do przekształcenia termicznego z odzyskiem energii. Z roku na rok, zarówno w miastach, jak i na obszarach wiejskich spada liczba nielegalnych wysypisk śmieci. Dane pochodzą ze sprawozdania rocznego Infrastruktura komunalna w 2015 r. Głównego Urzędu Statystycznego.
  • Mamy zbyt niską efektywność systemu zagospodarowania odpadów w Polsce, co stwierdza raport Krajowy Plan Gospodarki Odpadami 2030 opracowany przez Instytut Sobieskiego w roku 2016 r.. Taki stan rzeczy – w kontekście konieczności realizacji celów krótkookresowych do 2020 r. i długookresowych do 2030 r., związanych z pakietem gospodarki o obiegu zamkniętym – wymaga pilnych zmian, pozwalających osiągnąć zakładane poziomy recyklingu i przygotowania do ponownego użycia niektórych frakcji odpadów komunalnych. W tym aspekcie warto podkreślić ważną rolę przedsiębiorstw, zwłaszcza produkcyjnych. O ich rozszerzonej odpowiedzialności za produkt, rozumianej jako przesunięcie odpowiedzialności do jego etapu poużytkowego, przeczytać można w raporcie.
  • Praktyczne wskazówki dla biznesu na temat gospodarki o obiegu zamkniętym, wraz z przykładami, znaleźć można w publikacji W kierunku gospodarki obiegu zamkniętego. Wyzwania i szanse.
  • Wdrażanie idei gospodarki obiegu zamkniętego w całym łańcuchu wartości, poprzez m.in. zorganizowanie łańcucha dostaw w formule obiegu zamkniętego, odzyskiwanie i recykling surowców, wydłużenie życia produktu, dostarczanie produktów jako usług lub dóbr współdzielonych
  • Wdrażanie innowacji i innowacyjnych modeli biznesowych w zakresie zrównoważonej konsumpcji i produkcji
  • Ekoprojektowanie produktów – wprowadzenie do etapu projektowania tradycyjnego dodatkowego kryterium, pozwalającego zidentyfikować aspekty środowiskowe (w tym dot. jego recyklingu czy utylizacji) związane z produktem już na wczesnym etapie jego rozwoju
  • Efektywniejsze wykorzystanie surowców i odejście od paliw kopalnych, zastępowanie surowców pierwotnych surowcami pochodzącymi z odzysku czy recyklingu
  • Zmniejszanie oddziaływania procesów produkcyjnych na środowisko i dostępność zasobów naturalnych
  • Ograniczenie ilości produkowanych odpadów i odpowiedzialne nimi zarządzanie
  • Wdrażanie praktyk z zakresu zrównoważonego rozwoju, od „zielonego biura” po zmiany w łańcuchach wartości przedsiębiorstwa
  • Mierzenie śladu środowiskowego i społecznego w całym cyklu życia produktów i prowadzonej działalności oraz publikowanie informacji na ten temat w cyklicznych raportach
  • Edukacja interesariuszy w zakresie zrównoważonego rozwoju, zrównoważonej konsumpcji i przeciwdziałania marnotrawieniu
  • Rozwijanie zrównoważonej turystyki tworzącej miejsca pracy oraz promującej lokalną kulturę i produkty
    1
    2
    3
    4
    5
    6
    7
    8

Poznaj inne Cele Zrównoważonego Rozwoju