Cel 1: Koniec z ubóstwem

Cel 1: Wyeliminować ubóstwo we wszystkich jego formach na całym świecie

1.1 Do 2030 roku wyeliminować skrajne ubóstwo na całym świecie aktualnie mierzone jako utrzymywanie się za mniej niż $1,25 dziennie.1.2 Do 2030 roku zmniejszyć przynajmniej o połowę odsetek mężczyzn, kobiet i dzieci, cierpiących z powodu ubóstwa, we wszystkich jego wymiarach określonych zgodnie z krajowymi definicjami.

1.3 Wdrożyć właściwe dla poszczególnych krajów systemy i mechanizmy dla wszystkich ludzi, włącznie z najniższymi klasami społecznymi oraz objąć nimi do 2030 roku jak największą liczbę ludzi ubogich i szczególnie narażonych.

1.4 Do 2030 roku zapewnić wszystkim kobietom i mężczyznom, w szczególności osobom ubogim i szczególnie podatnym na zagrożenia, równe prawa w dostępie do zasobów gospodarczych oraz podstawowych usług, prawo do własności i sprawowania kontroli nad gruntami i innym mieniem, prawo dziedziczenia, dostęp do stosownych nowych technologii oraz usług finansowych, w tym mikrofinansowania.

1.5 Do 2030 roku zbudować odporność na zagrożenia wśród osób ubogich i narażonych na zagrożenia, zmniejszyć ich podatność na zagrożenia i bezbronność wobec ekstremalnych zjawisk klimatycznych oraz innych wstrząsów gospodarczych, społecznych i środowiskowych, a także katastrof naturalnych.

1.a Zagwarantować znaczącą mobilizację środków pochodzących z różnych źródeł, w tym ze zwiększonej współpracy rozwojowej, by zapewnić odpowiednie i przewidywalne środki dla krajów rozwijających się, w szczególności dla państw najsłabiej rozwiniętych, w celu umożliwienia realizacji programów i polityk w zakresie wyeliminowania ubóstwa we wszystkich jego wymiarach.

1.b Stworzyć ramy stabilnej polityki na poziomie krajowym, regionalnym i międzynarodowym w oparciu o strategie rozwoju wspierające ubogich i uwzględniające kwestię płci, by wesprzeć szybkie inwestowanie w działania ukierunkowane na eliminację ubóstwa.

  • Blisko 14% polskich gospodarstw domowych żyje poniżej przyjętej granicy ubóstwa (1043 zł miesięcznie dla gospodarstw jednoosobowych) – według danych GUS.
  • 11% polskich gospodarstw domowych jest zagrożonych biedą w związku z brakiem równowagi finansowej.
  • Ubóstwo ma wiele wymiarów, w tym m.in. dochodowe, warunków życia i ubóstwo równowagi budżetowej.
  • Mapa zagrożenia ubóstwem w Polsce pod względem społecznym i terytorialnym nie zmienia się istotnie od lat. Jak podaje GUS, grupami szczególnie narażonymi na doświadczanie ubóstwa skrajnego są: gospodarstwa osób utrzymujących się z tzw. niezarobkowych źródeł (przede wszystkim świadczeń społecznych innych niż emerytury i renty), gospodarstwa domowe rolników i rencistów, rodziny wielodzietne (z 3 lub większą liczbą dzieci na utrzymaniu), dzieci w wieku 0-17 lat, gospodarstwa z głową gospodarstwa posiadającą wykształcenie co najwyżej gimnazjalne, a także gospodarstwa z osobami niepełnosprawnymi. Częściej niż przeciętnie biedy doświadczają mieszkańcy wsi i małych miast.
  • Inkluzywne modele biznesowe, produkty i usługi dostosowane do potrzeb biedniejszych klientów, w tym dające firmie korzyści biznesowe (nowi konsumenci, nowe rynki, innowacje, wzmocnione sieci dostaw i dystrybucji; pozyskanie potencjalnych pracowników lub dostawców),
  • Godziwa płaca („living wage”) zapewniająca, że firma nie przyczynia się do pogłębiania ubóstwa wśród swoich pracowników,
  • Zrównoważony łańcuch dostaw jako rozwiązanie ograniczające ubóstwo (godziwa zapłata dostawcom, wybór dostawców spełniających wymogi etyczne dot. godziwej płacy i z regionów zagrożonych ubóstwem),
  • Zapewnienie dostępu do usług finansowych, w tym mikrofinansowania i narzędzi rozwijających przedsiębiorczość,
  • Partnerstwa z sieciami społeczeństwa obywatelskiego, pomagające kształcić i doskonalić postawy przedsiębiorcze,
  • Współpraca na rzecz wzmocnienia systemu ochrony socjalnej najuboższych, w tym zapewnienie dostępu do opieki zdrowotnej, niezbędnych dóbr oraz usług.
    1
    2
    3

Poznaj inne Cele Zrównoważonego Rozwoju